هدف از شریعت موسایی

  شریعت موسایی بطور خلاصه تصویری از خواست و فیض خداوند و همچنین آینه‏ای برای نشان دادن گناهان انسان و بردگی او نسبت به گناه است. شریعت محرکی برای جرم و گناه است. شریعت موسایی برای اسرائیلیها تا فرا رسیدن ایمان بر مسیح یک قانون انضباطی بود. گرچه برخی معتقد هستند که شریعت موسایی در بر گیرنده وعده نجات نیز هست، اما همه توافق دارند که شریعت هرگز سبب نجات کسی نمی‏شود. اما با این وجود شریعت موسایی حداقل یک کتاب راهنما برای مقدّس‏ زندگی کردن و جهت کمک به اسرائیلیها برای خشنود ساختن خداوند بود.
بسیاری از مسیحیان تعلیم می‏دهند که شریعت موسایی همچنان یک کتاب راهنما یا یک نقشه برای رهنمون ساختن مسیحیان بسوی تقدس نیز هست. آنها می‏خواهند تا آنجاییکه امکان دارد قوانین شریعت موسایی را مراعات کرده و معتقد هستند که مسیحیان به منظور زندگی کردن بر طبق خواست خداوند، باید مستقیما از شریعت موسایی پیروی کنند. بسیاری دیگر از مسیحیان تعلیم می‏دهند که ایمانداران دیگر تحت انقیاد شریعت موسایی نیستند، زیرا بوسیله روح‏القدس‏ هدایت شده و دارای شریعت مسیح می‏باشند که بر قلبهای ایشان نوشته شده است. آنها تا آنجاییکه امکان دارد می‏خواهند از متحمل شدن بار سنگین شریعت موسایی اجتناب کنند، مگر اینکه در عهد جدید مورد تاکید دوباره یا بازگویی مجدد قرار گرفته باشد.
همه مسیحیان توافق دارند که ایمانداران نیاز به مطالعه و بررسی شریعت موسایی و در واقع کل عهد قدیم دارند. شریعت اساس درک ما نسبت به تاریخچه نجات می‏باشد. ما بدون بررسی شریعت نمی‏توانیم تقدس خداوند یا جدیت گناه انسان را درک کنیم. بدون شریعت ما نمی‏توانیم تدبیر خداوند را برای جدا ساختن قوم برگزیده خود از گناه و از اقوام بت پرست مجاور ایشان درک کنیم. حتی اگر همه موافق باشند که امروز هیچ فرمان خاصی از شریعت دیگر دارای اعتبار نیست، باز هم اصول اطاعت و جدایی از گناه در هر دو عهد قدیم و جدید یکی است. از همه مهمتر اینکه بدون شریعت ما نمی‏توانیم نیاز به آمدن عیسی مسیح و مرگ او برای خود را درک کنیم. نیاز به خون قربانی برای فدیه گناه در هر دو عهد قدیم و جدید تعلیم داده شده است (لاویان ۱۷: ۱۱؛ عبرانیان : ۲۲ مشاهده شود).
در عمل هر دو گروه موجود در دو طرف این سوال، اغلب در انتها به یکدیگر خیلی نزدیک هستند. در اخلاقیات و اصول اخلاقی به سختی می‏توان تعلیمی را یافت که مورد قبول طرف مقابل نباشد. اما هر کدام از این دو دیدگاه را که داشته باشیم، هیچ یک از ما نمی‏تواند بر طبق معیار متعارف خداوند زندگی کند. همه ما به بخشایش خداوند نیاز داریم. فیض همواره تنها گذر ممکن به نجات بوده است. از آنجاییکه ما قادر به عادل ساختن خود نیستیم، همه ما نیاز به افزونی‌ فیض‌ و بخشش‌ عدالت‌ خداوند داریم که از طریق یک شخص یعنی‌ عیسی‌ مسیح‌ فراهم شده است (رومیان ۵: ۱۷).